കൃത്രിമ മുഖങ്ങൾ: ഭൂമിയിലില്ലാത്ത പുതിയ മനുഷ്യ മുഖങ്ങൾ കമ്പ്യൂട്ടർ നിർമ്മിക്കുന്നത് എങ്ങനെ?

കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ തുടക്കം മുതൽ മനുഷ്യ മുഖങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് എങ്ങനെ?

സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ വളരെ ആകർഷകമായ ഒരു പ്രൊഫൈൽ ചിത്രം കാണുമ്പോൾ, ആ വ്യക്തി എവിടെയോ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് നാം സ്വാഭാവികമായി കരുതിയേക്കാം. എന്നാൽ ആ മുഖം ഭൂമിയിൽ ഒരിക്കലും ജീവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സാങ്കൽപ്പിക വ്യക്തിയുടേതാകാം. ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ മുഖസവിശേഷതകൾ ആഴത്തിൽ പഠിച്ച് കണ്ണ്, മൂക്ക്, ചുണ്ട്, കവിളുകൾ, മുടി എന്നിവയെല്ലാം കൃത്യമായി സമന്വയിപ്പിച്ച് പുതിയൊരു മനുഷ്യന്റെ ജീവനുള്ള ചിത്രം വരയ്ക്കാൻ ഇന്നത്തെ കമ്പ്യൂട്ടറുകൾക്ക് സാധിക്കും. ഒരു മാഗസിൻ കവറിലോ ഫേസ്ബുക്ക് പ്രൊഫൈലിലോ കാണുന്ന മനോഹരമായ ചിത്രം പൂർണ്ണമായും അൽഗോരിതത്തിന്റെ ഭാവനയിൽ വിരിഞ്ഞ ഒന്നാകാം.

ഇവിടെ മറ്റൊരാളുടെ മുഖത്തിന് മുകളിൽ പുതിയ മുഖം ഒട്ടിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. മറിച്ച് ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുഖം എങ്ങനെയിരിക്കുമെന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാന രേഖകൾ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്വന്തമായി വരച്ചുണ്ടാക്കുകയാണ്. കണ്ണുകൾ തമ്മിലുള്ള അകലം എത്രയായിരിക്കണം, വെളിച്ചം വീഴുമ്പോൾ കവിളെല്ലുകൾ എങ്ങനെ തിളങ്ങണം, പ്രായമാകുമ്പോൾ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ എങ്ങനെ വീഴണം എന്നിവയെല്ലാം ഗണിതശാസ്ത്രപരമായി മനസ്സിലാക്കി ഒരു ചിത്രകാരനെപ്പോലെ അത് പുതിയൊരു ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നു. കമ്പ്യൂട്ടർ തന്റെ മെമ്മറിയിലുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിന് ചിത്രങ്ങളുടെ ഘടന പരസ്പരം കോർത്തിണക്കി തികച്ചും പുതിയൊരു വ്യക്തിയെ നമ്മുടെ മുന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു.

ചിത്രകലാ വിദ്യാർത്ഥിയും കർക്കശനായ അധ്യാപകനും തമ്മിലുള്ള സാദൃശ്യം

ഈ വിദ്യ മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരു ചിത്രകലാ സ്കൂൾ സങ്കൽപ്പിക്കുക. അവിടെ വളരെ മിടുക്കനായ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയും കലയിലെ അപാകതകൾ പെട്ടെന്ന് കണ്ടെത്തുന്ന കർക്കശനായ ഒരു അധ്യാപകനുമുണ്ട്. വിദ്യാർത്ഥിക്ക് മനുഷ്യ മുഖം വരയ്ക്കാൻ വലിയ ആഗ്രഹമുണ്ട്, എന്നാൽ തുടക്കത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം എങ്ങനെയിരിക്കുമെന്ന് അവനറിയില്ല. അധ്യാപകന്റെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച് ഒരു യഥാർത്ഥ ചിത്രം പൂർത്തിയാക്കാൻ ആ കൊച്ചു ചിത്രകാരൻ രാപകൽ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

വിദ്യാർത്ഥി വെറുതെ കുറച്ചു വരകൾ വരച്ച് അധ്യാപകനെ കാണിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ മനുഷ്യരുടെ ലക്ഷക്കണക്കിന് ചിത്രങ്ങൾ കണ്ടു പരിചയമുള്ള അധ്യാപകൻ ആ ചിത്രം നോക്കി, 'ഇത് കൃത്രിമമായി തോന്നുന്നു, ചെവികളുടെ വലിപ്പവും കണ്ണുകളുടെ സ്ഥാനവും തെറ്റാണ്' എന്ന് പറഞ്ഞ് അത് നിരസിക്കുന്നു. വിദ്യാർത്ഥി തെറ്റുകൾ തിരുത്തി വീണ്ടും വീണ്ടും പുതിയ ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കുന്നു. ഈ മത്സരം ലക്ഷക്കണക്കിന് തവണ തുടരുന്നു. ഒടുവിൽ വിദ്യാർത്ഥി വരയ്ക്കുന്ന ചിത്രം അധ്യാപകന് പോലും അത് ഫോട്ടോയാണോ അതോ വരച്ചതാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തത്ര പൂർണ്ണത കൈവരിക്കുന്നു.

കമ്പ്യൂട്ടറിലെ രണ്ട് സോഫ്റ്റ്‌വെയർ പ്രോഗ്രാമുകൾ ഈ വിദ്യാർത്ഥിയെയും അധ്യാപകനെയും പോലെ രാപ്പകലില്ലാതെ പരസ്പരം മത്സരിക്കുന്നു. ഒരെണ്ണം പുതിയ മുഖം വരയ്ക്കുമ്പോൾ മറ്റേത് അത് ഒറിജിനലാണോ വ്യാജമാണോ എന്ന് കർശനമായി പരിശോധിക്കുന്നു. ഈ കഠിന മത്സരത്തിന്റെ ഫലമായാണ് ജീവനുള്ളതുപോലെയുള്ള കമ്പ്യൂട്ടർ നിർമ്മിത മുഖങ്ങൾ ജനിക്കുന്നത്.

ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ കൃത്രിമ മുഖങ്ങൾ എവിടെയൊക്കെ കാണപ്പെടുന്നു?

ഇന്ന് ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ ഗവേഷണ ശാലകൾ വിട്ട് സൃഷ്ടിപരമായ പല മേഖലകളിലും അതുപോലെ സൈബർ ലോകത്തും വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു: സിനിമാ ലോകത്തും പരസ്യ ഏജൻസികളിലും മാത്രമല്ല, സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ വ്യാജ ഇൻഫ്ലുവൻസർമാരെ സൃഷ്ടിക്കാനും ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ ഇന്ന് ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.

• പരസ്യങ്ങളും ഫാഷൻ കാറ്റലോഗുകളും: കമ്പനികൾ വൻ തുക നൽകി യഥാർത്ഥ മോഡലുകളെ വെച്ച് ഫോട്ടോഷൂട്ട് നടത്തുന്നതിന് പകരം, വസ്ത്രങ്ങൾ പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ കമ്പ്യൂട്ടർ നിർമ്മിച്ച ഇത്തരം കൃത്രിമ മുഖങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
• വീഡിയോ ഗെയിമുകളും ആനിമേഷൻ സിനിമകളും: ഗെയിമുകളിൽ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നടക്കുന്ന നൂറുകണക്കിന് കഥാപാത്രങ്ങളെ ആർട്ടിസ്റ്റുകൾ ഓരോന്നായി വരയ്ക്കാതെ ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ വഴി വേഗത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്നു.
• സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ വ്യാജ പ്രൊഫൈലുകൾ: യഥാർത്ഥ ആളുകളുടെ ഫോട്ടോ എടുത്താൽ നിയമനടപടി വരുമെന്ന് ഭയക്കുന്ന തട്ടിപ്പുകാർ, ഇത്തരം കൃത്രിമ മുഖങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വ്യാജ അക്കൗണ്ടുകൾ ഉണ്ടാക്കി ആളുകളെ കബളിപ്പിക്കുന്നു.
• രഹസ്യസ്വഭാവമുള്ള മാധ്യമ റിപ്പോർട്ടുകൾ: അതിക്രമങ്ങളെ അതിജീവിച്ചവരുടെയോ സാക്ഷികളുടെയോ യഥാർത്ഥ ഐഡന്റിറ്റി വെളിപ്പെടാതിരിക്കാൻ അവരുടെ അനുമതിയോടെ ഇത്തരം കൃത്രിമ മുഖങ്ങൾ നൽകി വാർത്തകൾ നൽകാറുണ്ട്.

കൃത്രിമ മുഖങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ നാം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ

ആദ്യ നോട്ടത്തിൽ പൂർണ്ണമായും സ്വാഭാവികമായി തോന്നുമെങ്കിലും, കൃത്രിമ മുഖങ്ങളിൽ ചില ചെറിയ സാങ്കേതിക പോരായ്മകൾ അവശേഷിക്കാറുണ്ട്:

• പശ്ചാത്തലവും കണ്ണടയുടെ വശങ്ങളും പരിശോധിക്കുക: കമ്പ്യൂട്ടർ മുഖത്തിന്റെ നടുഭാഗത്ത് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിനാൽ, പശ്ചാത്തലത്തിലുള്ള കെട്ടിടങ്ങളോ വസ്തുക്കളോ വിചിത്രമായി വളഞ്ഞിരിക്കും. കണ്ണടയുടെ ഇരുവശങ്ങളും ഒരേപോലെയല്ല കാണപ്പെടുക.
• ചെവികളും കമ്മലുകളിലെ വ്യത്യാസങ്ങളും: യഥാർത്ഥ മനുഷ്യരിൽ ഇരു ചെവികളിലെയും ആഭരണങ്ങൾ ഒരേ രൂപത്തിലായിരിക്കും. എന്നാൽ കൃത്രിമ മുഖങ്ങളിൽ ഒരു വശത്തെ കമ്മൽ മറ്റേതിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിട്ടോ ഉരുകിയതുപോലെയോ തോന്നും.
• കണ്ണിലെ കൃഷ്ണമണിയിലെ വെളിച്ചം: യഥാർത്ഥ ഫോട്ടോകളിൽ രണ്ട് കണ്ണുകളിലെയും കൃഷ്ണമണിയിൽ ഒരേ ദിശയിലുള്ള വെളിച്ചത്തിന്റെ പ്രതിഫലനം കാണാം. കൃത്രിമ മുഖങ്ങളിൽ പ്രകാശത്തിന്റെ കോണുകൾ പരസ്പരം പൊരുത്തപ്പെടാറില്ല.

ഓൺലൈനിൽ കാണുന്ന എല്ലാ മുഖങ്ങൾക്ക് പിന്നിലും ഒരു യഥാർത്ഥ മനുഷ്യനുണ്ടെന്ന് കരുതേണ്ടതില്ല. സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഈ പരിമിതികളെക്കുറിച്ച് ധാരണയുണ്ടെങ്കിൽ, അനാവശ്യ തെറ്റിദ്ധാരണകളിൽ പെടാതെ നമുക്ക് ജാഗ്രതയോടെ മുൻപോട്ടു പോകാം.